Wieczorem Rega zmienia głos. Najpierw słychać plusk, potem chór —
cichy, zielony, odwieczny. Żaby niosą melodię przez most, łąki i park,
a my idziemy obok, boso po trawie, jakby świat miał się dopiero zacząć.

„Żabi śpiew” to piosenka o nas — o prostym szczęściu, które mieszka w Resku:
w świetlikach, w kroplach na liściach, w śmiechu, który zaokrągla noc.
To mały film o wielkim spokoju. Bez pośpiechu. Bez udawania.

Nad Regą każde „teraz” brzmi trochę jak refren. Wystarczy przystanąć,
policzyć rytm kroków i pozwolić, by rzeka zagrała pierwsze skrzypce.
My tylko nucimy pod nosem — i to wystarcza, by zapamiętać wieczność.

Obejrzyj. Posłuchaj. Daj się ponieść fali.
A jeśli zapytasz, skąd to wszystko — odpowiedź jest prosta:
przyjdź nad Regę po zmroku. Usłyszysz.

Jaro Reski